Hoe zorg je voor een gezonde samenloop op de werkvloer als proces en praktijk met elkaar botsen? Onze collega Bart start vandaag een nieuwe serie over projectbeheersing in de techniek.
Senior vs Junior in de projectomgeving
In de technische industrie (zoals machinebouw, infrastructuur of industriële automatisering) ontstaat er bij projecten vaak een voorspelbare wrijving op het snijvlak van projectbeheersing en technische uitvoering. Dit conflict wordt scherper wanneer een junior projectmanager wordt ingezet om een team van ervaren engineers te coördineren. Hoe uit zich dit en komt dit het project ten goede of ten slechte?
De dynamiek laat zich als volgt omschrijven:
– De Junior Projectmanager: benadert het project vanuit een methodologisch kader (zoals Prince2, Agile of IPMA). De focus ligt op risicobeheersing, mijlpalen, kritieke paden en transparante rapportage.
– De Senior Engineers: handelen vanuit jarenlange praktijkervaring en diepgaande domeinkennis. Hun focus ligt op het oplossen van complexe technische vraagstukken, vaak vertrouwend op de kennis die ze door de jaren heen hebben opgedaan van de installaties (“zo doen we dit hier al twintig jaar”).
Wanneer de junior projectmanager risico’s signaleert die afwijken van de gevestigde praktijk, schieten seniors vaak in de verdediging. De junior wordt gedegradeerd tot een administratieve kracht die primair verantwoordelijk is voor “het bijhouden van de actielijst” of “het boeken van vergaderruimtes”, in plaats van te worden gerespecteerd als procesbewaker. En waarom? Omdat dit nu eenmaal de praktijk is.
De kloof: waardoor ontstaat deze gap?
Het niet serieus nemen van een junior projectmanager door seniors komt vaak voort uit aannames:
- Gebrek aan domeinkennis als diskwalificatie: veel senior engineers zijn van mening dat iemand zonder diepgaande, jarenlange technische kennis de risico’s van een complex systeem niet kan inschatten. Zij verwarren procesmatige controle met technische expertise van de installaties.
- Routineblindheid vs de frisse blik: senioriteit kan leiden tot een blinde vlek voor systeem-overschrijdende risico’s. Omdat eerdere projecten op een bepaalde manier succesvol zijn afgerond, gaan seniors ervan uit dat nieuwe interfaces volgens dezelfde wetmatigheden verlopen. De junior, die onbevooroordeeld naar deze interfaces kijkt, ziet deze risico’s juist vaak wel.
- Verschil in communicatiestijl: waar de junior risico’s formuleert in procestermen, communiceren seniors in concrete technische parameters. Dit verschil in taal versterkt de perceptie dat de junior “buiten de realiteit van de werkvloer” staat, wat vaak niet het geval is, maar wel zo overkomt.
Hoe nu verder: wat zijn de concrete risico’s?
Het wegzetten van een junior projectmanager administratieve kracht is een herkenbare reflex op de werkvloer, maar wel een met grote gevolgen. Wanneer de kloof tussen proces en praktijk te groot wordt, ontstaan er blinde vlekken die de beheersbaarheid van het hele project direct beïnvloeden.
Maar wat zijn de concrete risico’s als een organisatie toestaat dat de junior structureel wordt genegeerd? En hoe vertaalt dit zich direct in onvoorziene kosten en vertragingen tijdens het project?
In deel 2 van deze serie gaat Bart dieper in op harde business cases van wat hij zelf heeft meegemaakt / gezien in zijn carrière en de gevaren achter het negeren van de junior projectmanagers.